Reisverslag

Ja het was inderdaad een fantastische reis met alle ingrediënten die we hadden gehoopt. Op 10 maart was ik jarig en kreeg ik deze reis aangeboden om samen met mijn vader (zijn droom) eens naar een Engelse wedstrijd te gaan. Toen we een maand geleden een wedstrijd gingen uitkiezen om naar toe te gaan, heb ik eens naar het schema van de Premier League gekeken en wat gerekend. Mijn conclusie was dat de wedstrijd tegen Aston Villa wel eens de kampioenswedstrijd zou kunnen worden, hoewel ik me ook realiseerde dat die kans wel eens erg klein zou kunnen zijn. Bijna ging het ook "mis" maar Tottenham Hotspur won op de valreep van Manchester City de dag voor ons vertrek waardoor Manchester United bij winst inderdaad kampioen zou worden. Wat een vooruitzicht! En wie had kunnen denken dat het zou gaan zoals het ging? Ruim van tevoren hadden we alle documenten gekregen en daarmee was de voorpret eigenlijk al begonnen. Op de dag van de wedstrijd, vroeg opstaan (half zeven) en met de trein naar Schiphol. Daar op zoek naar de gate (we waren al ingecheckt dus de lange rijen voor Easyjet konden we zo overslaan) en toen nog een stuk lopen op Schiphol. Nog een half uurtje wachten in de vertrekhal en toen aan boord en vrijwel gelijk vliegen. Na een dik uur vliegen, knappende oren en een kop koffie, landden we aan de rand van Liverpool op John Lennon airport. Een heel klein, bijna kneuterig vliegveld met de allure van Eelde. Erg rustig en overzichtelijk. De meneer van de busmaatschappij stond al buiten te wachten en nadat we de bagage onderin de bus hadden gelegd, gingen we vertrekken. De grote bus zat toch nog vrijwel vol, waar die mensen allemaal vandaan kwamen? Geen idee. Na een uurtje rijden door licht heuvelachtig en niet al te florissante natuur, zagen we Manchester opdoemen. Bij de eerste halte in Manchester stapte vrijwel iedereen uit. Bij de tweede (station Shudehill) moesten wij zijn. Het hotel, Crowne Plaza, zagen we verderop vrijwel direct, op een paar honderd meter. Gewoon een goed hotel, erg netjes en prima service. We zijn direct naar onze kamer gegaan om een beetje op te frissen. We hadden twee tweepersoonsbedden, wat een luxe. En er was airco op de kamer, erg prettig. Het was nog vroeg op de dag (een uur of twaalf lokale tijd), en de wedstrijd begon pas om 20.00 uur, dus we hadden nog zeeën van tijd. Daarom langzaam klaar gemaakt om Manchester te ontdekken. Arnsdale, volgens de boekjes het grootste overdekte winkelcentrum van Engeland, ligt om de hoek, dus daar zijn we naar toe gelopen en daar hebben we ook wat gegeten. Inderdaad erg groot allemaal. Zo groot en zoveel uitgangen dat je de oriëntatie helemaal kwijtraakt. Het was lekker weer dus toen we via een willekeurige uitgang buiten kwamen, zijn we nog even lekker gaan lopen. Op straat zagen we al veel mensen in United shirtjes. Op de bordjes zagen we pijlen naar het National Football Museum. Dat konden we natuurlijk niet overslaan op deze voetbalreis. De entree is gratis, al wordt een donatie van 4 pond wel op prijs gesteld. De Premier League Cup stond er en heel veel andere voetbalattributen, foto's en filmpjes van vroeger. Dat viel ons later ook op, Engelsen hangen enorm aan traditie en geschiedenis. De data en uitslagen van historische wedstrijden en legendarische spelers worden op de kleuterschool al onderwezen volgens ons. Nadat we daar een dik uur hadden doorgebracht gingen we ons eens oriënteren op de manier waarop we naar Old Trafford moesten reizen later op de dag. De tram bleek het meest voor de hand te liggen. Dus een retourtje gekocht voor 4 pond per persoon en richting Old Trafford vertrokken. In de tram stonden al wat supporters luid te zingen. Nou, eigenlijk was het schreeuwen. Zo te ruiken hadden ze al aardig wat drank op. Toen er een halte verder een wat oudere vrouw binnenstapte, stonden de supporters, al spelersnamen scanderend, direct op, en boden de vrouw aan op hun plaats te zitten. Heel bijzonder om te zien (jammer genoeg). De tram werd steeds voller met supporters. En dat terwijl het nog ruim drie uur voor de wedstrijd was. Na een stevige wandeling in colonne van de tram in de richting van het stadion, bleef een deel van de supporters hangen bij een grote Manchester United kroeg in de buurt van Old Trafford. De rest liep door naar het stadion waar het al behoorlijk druk was met supporters. De spanning van de wedstrijd hing al in de lucht. We zijn nog door de United winkel gelopen en daarna een rondje om het stadion. Ongelooflijk wat een drukte zo ver voor de wedstrijd. Op een gegeven moment kwamen we bij hekken waar drie rijen dik mensen stonden te wachten met stewards ervoor. Bij navraag bleek dat de spelersbus daar zou komen. Dus wij ook wachten, en wachten en wachten. En ja hoor, eindelijk, daar kwam de bus, hij reed naar de ingang van het stadion en..... de chauffeur parkeerde de bus precies zo dat de uitstappende spelers en staf volledig achter de bus verborgen bleven. De enige benen die we zagen waren van een materiaalman die nog iets vergeten was. Eigenlijk was dit de enige domper in het hele weekend. En toen het stadion open ging zijn we naar binnen gegaan en hebben ons in de catacomben vermaakt. Erg netjes met overal Burger King-achtige winkels met heel veel personeel.. En heel nette toiletten. Ook hangen er erg veel tv''s waar continue voorbeschouwingen, samenvattingen en mooie doelpunten te zien zijn. Saai is anders. We konden niet wachten om het stadion van binnen te bekijken dus maar eens richting onze stoeltjes in vak E333. We waren zo'n beetje de eersten in het stadion! Alle rode stoeltjes waren nog onbezet. De lokalen zullen ons wel voor gek hebben verklaard maar wij lieten de grootsheid even op ons inwerken. Wat een mooie plekken! De uren daarna stroomde het stadion langzaam voller. Langzaam nam het gezang ook toe. De gasten van Aston Villa zongen ook hun kelen schor. Bij het noemen van de namen kreeg Rooney het luidste applaus. Maar Robin van Persie was de laatste die genoemd werd en het gejuich voor hem was toch duidelijk nog net iets luider. En toen wisten we nog niet eens wat er zou gebeuren! De plaatsen naast mij bleven onbezet. Tot 1 minuut voor de wedstrijd er ineens drie zeer luidruchtige Indiërs gingen zitten en net zoals de rest van het publiek begon te scanderen. Ze hadden bijna het eerste doelpunt van Van Persie gemist na 1 minuut 30. Het stadion ontplofte bijna. Continue gezang. Dat bleef zo. Kansen volgen elkaar op. En elke keer veerden de mensen om ons heen weer op en moesten wij ook gaan staan om het spel te volgen. Goed voor onze beenspieren. Dat gebeurde ook toen Wayne Rooney de bal kreeg op het middenveld. Iedereen ging al staan, alsof ze het voelden aankomen.... Rooney passte de bal van achteruit in de richting van de vrijlopende Van Persie. En Robin nam de bal, die schuin van achteren kwam, ineens, uit de lucht, alsof hij dergelijke passes al tientallen keren had verwerkt, weergaloos op zijn wreef. Volledig in balans. En de bal ging snoeihard langs de keeper! Onhoudbaar. 2-0!! We hadden gelijk door dat het een waanzinnig doelpunt was en de mensen in Old Trafford uiteraard ook. Wat een vreugde! Van Persie zijn naam werd massaal door het hele stadion geroepen. "Ven Purssieee!!" Keer op keer. En helemaal toen hij ook nog 3-0 maakte. Een Hattrick. Wat een legendarische eerste helft. Deze zal ook wel in de musea komen, zo bespraken we in de rust. Niet alleen Van Persie maar de hele eerste helft eigenlijk.... De tweede helft was kwalitatief minder, de buit was al binnen, het hoefde allemaal niet meer zo nodig. Men zong steeds: "Stand-up for the champions! Stand-up, for the champions!" En ja hoor daar ging iedereen weer staan. We hebben ons geen moment verveeld. Toen na 90 minuten de wedstrijd was afgelopen, barstte het gejuich weer los, de titel was binnen! 3-0! Drie doelpunten van Van Persie en de titel weer teruggepakt van Manchester City. Het kon niet mooier. De Indiërs naast me waren trouwens gelijk na het laatste fluitsignaal alweer vertrokken. Ze misten de ereronde van de spelers die extra lang voor ons vak bleven staan, leek het wel. En toen naar buiten en met de metro weer terug naar het hotel. We hadden eerlijk gezegd fakkels, gejuich en wilde taferelen verwacht toen we buiten kwamen maar dat bleek niet zo te zijn. Iedereen liep heel gedwee weer terug naar de metro. Af en toe was er een groepje dat een lied aanhief maar erg chaotisch werd het nooit. Integendeel, alles ging bijzonder gedisciplineerd en bij de metro was het een wonderbaarlijk schouwspel van netjes in de rij staande stoere voetbalsupporters. Geen enkel probleem gezien en we hebben ons ook geen moment onveilig gevoeld of zo. Terug in Manchester hebben we nog een pint gepakt en rond een uur of 1 zijn we na een zeer boeiende dag gaan slapen. De volgende dag om acht uur op, douchen, ontbijten en spullen inpakken. Vandaag staat de terugreis op het programma maar eerst nog een bezoek aan het stadion van Manchester City. Bij de receptie van het hotel vroegen we hoe we daar het beste naar toe konden gaan. Ze zeiden dat een taxi het beste was. Vijf minuten later hadden ze een taxi geregeld en na een ritje van 6 pond waren we er, ruim op tijd. Het was lekker weer, dus we hebben nog even rond het stadion gewandeld. Heel anders dan Old Trafford. Erg mooi en modern. Maar wel wat killer, al kwam dat misschien ook omdat er geen supporters waren. Nadat we ons hadden gemeld bij de balie werden we opgehaald voor de tour. We hadden een heel leuke gids met een gezonde afkeer van United. Hij maakte er steeds grapjes over. We mochten overal komen, de bestuurskamer, de kleedkamer van de bezoekers, het veld. En ondertussen vertelde de gids allerlei leuke anekdotes en andere achtergrondverhalen. De tour duurde ruim anderhalf uur maar het is omgevlogen. Echt de moeite waard zoiets. Na afloop zijn we rustig naar het dichtstbijzijnde metrostation gewandeld en vertrokken richting het centrum van Manchester. Na nog wat eten, drinken en gesprekken met de lokale bevolking vanwege het feit dat we met City gidsen en een keycord van City liepen, hebben we onze bagage weer opgehaald bij Crowne Plaza en zijn we vertrokken richting opstapplaats van de bus. De terugreis verliep ook weer super. En na een kort vliegreisje van iets meer dan een uur landden we weer op schiphol, rond een uur of 10 's avonds. We hebben echt een heel mooie voetbaltrip gehad en we willen jullie erg bedanken voor de perfecte service en prima organisatie. Niet alleen de wedstrijd was perfect, maar ook alles eromheen. Nogmaals erg bedankt en misschien tot ziens!

Ja het was inderdaad een fantastische reis met alle ingrediënten die we hadden gehoopt. Op 10 maart was ik jarig en kreeg ik deze reis aangeboden om samen met mijn vader (zijn droom) eens naar een Engelse wedstrijd te gaan. Toen we een maand geleden een wedstrijd gingen uitkiezen om naar toe te gaan, heb ik eens naar het schema van de Premier League gekeken en wat gerekend. Mijn conclusie was dat de wedstrijd tegen Aston Villa wel eens de kampioenswedstrijd zou kunnen worden, hoewel ik me ook realiseerde dat die kans wel eens erg klein zou kunnen zijn. Bijna ging het ook "mis" maar Tottenham Hotspur won op de valreep van Manchester City de dag voor ons vertrek waardoor Manchester United bij winst inderdaad kampioen zou worden. Wat een vooruitzicht! En wie had kunnen denken dat het zou gaan zoals het ging? Ruim van tevoren hadden we alle documenten gekregen en daarmee was de voorpret eigenlijk al begonnen. Op de dag van de wedstrijd, vroeg opstaan (half zeven) en met de trein naar Schiphol. Daar op zoek naar de gate (we waren al ingecheckt dus de lange rijen voor Easyjet konden we zo overslaan) en toen nog een stuk lopen op Schiphol. Nog een half uurtje wachten in de vertrekhal en toen aan boord en vrijwel gelijk vliegen. Na een dik uur vliegen, knappende oren en een kop koffie, landden we aan de rand van Liverpool op John Lennon airport. Een heel klein, bijna kneuterig vliegveld met de allure van Eelde. Erg rustig en overzichtelijk. De meneer van de busmaatschappij stond al buiten te wachten en nadat we de bagage onderin de bus hadden gelegd, gingen we vertrekken. De grote bus zat toch nog vrijwel vol, waar die mensen allemaal vandaan kwamen? Geen idee. Na een uurtje rijden door licht heuvelachtig en niet al te florissante natuur, zagen we Manchester opdoemen. Bij de eerste halte in Manchester stapte vrijwel iedereen uit. Bij de tweede (station Shudehill) moesten wij zijn. Het hotel, Crowne Plaza, zagen we verderop vrijwel direct, op een paar honderd meter. Gewoon een goed hotel, erg netjes en prima service. We zijn direct naar onze kamer gegaan om een beetje op te frissen. We hadden twee tweepersoonsbedden, wat een luxe. En er was airco op de kamer, erg prettig. Het was nog vroeg op de dag (een uur of twaalf lokale tijd), en de wedstrijd begon pas om 20.00 uur, dus we hadden nog zeeën van tijd. Daarom langzaam klaar gemaakt om Manchester te ontdekken. Arnsdale, volgens de boekjes het grootste overdekte winkelcentrum van Engeland, ligt om de hoek, dus daar zijn we naar toe gelopen en daar hebben we ook wat gegeten. Inderdaad erg groot allemaal. Zo groot en zoveel uitgangen dat je de oriëntatie helemaal kwijtraakt. Het was lekker weer dus toen we via een willekeurige uitgang buiten kwamen, zijn we nog even lekker gaan lopen. Op straat zagen we al veel mensen in United shirtjes. Op de bordjes zagen we pijlen naar het National Football Museum. Dat konden we natuurlijk niet overslaan op deze voetbalreis. De entree is gratis, al wordt een donatie van 4 pond wel op prijs gesteld. De Premier League Cup stond er en heel veel andere voetbalattributen, foto's en filmpjes van vroeger. Dat viel ons later ook op, Engelsen hangen enorm aan traditie en geschiedenis. De data en uitslagen van historische wedstrijden en legendarische spelers worden op de kleuterschool al onderwezen volgens ons. Nadat we daar een dik uur hadden doorgebracht gingen we ons eens oriënteren op de manier waarop we naar Old Trafford moesten reizen later op de dag. De tram bleek het meest voor de hand te liggen. Dus een retourtje gekocht voor 4 pond per persoon en richting Old Trafford vertrokken. In de tram stonden al wat supporters luid te zingen. Nou, eigenlijk was het schreeuwen. Zo te ruiken hadden ze al aardig wat drank op. Toen er een halte verder een wat oudere vrouw binnenstapte, stonden de supporters, al spelersnamen scanderend, direct op, en boden de vrouw aan op hun plaats te zitten. Heel bijzonder om te zien (jammer genoeg). De tram werd steeds voller met supporters. En dat terwijl het nog ruim drie uur voor de wedstrijd was. Na een stevige wandeling in colonne van de tram in de richting van het stadion, bleef een deel van de supporters hangen bij een grote Manchester United kroeg in de buurt van Old Trafford. De rest liep door naar het stadion waar het al behoorlijk druk was met supporters. De spanning van de wedstrijd hing al in de lucht. We zijn nog door de United winkel gelopen en daarna een rondje om het stadion. Ongelooflijk wat een drukte zo ver voor de wedstrijd. Op een gegeven moment kwamen we bij hekken waar drie rijen dik mensen stonden te wachten met stewards ervoor. Bij navraag bleek dat de spelersbus daar zou komen. Dus wij ook wachten, en wachten en wachten. En ja hoor, eindelijk, daar kwam de bus, hij reed naar de ingang van het stadion en..... de chauffeur parkeerde de bus precies zo dat de uitstappende spelers en staf volledig achter de bus verborgen bleven. De enige benen die we zagen waren van een materiaalman die nog iets vergeten was. Eigenlijk was dit de enige domper in het hele weekend. En toen het stadion open ging zijn we naar binnen gegaan en hebben ons in de catacomben vermaakt. Erg netjes met overal Burger King-achtige winkels met heel veel personeel.. En heel nette toiletten. Ook hangen er erg veel tv''s waar continue voorbeschouwingen, samenvattingen en mooie doelpunten te zien zijn. Saai is anders. We konden niet wachten om het stadion van binnen te bekijken dus maar eens richting onze stoeltjes in vak E333. We waren zo'n beetje de eersten in het stadion! Alle rode stoeltjes waren nog onbezet. De lokalen zullen ons wel voor gek hebben verklaard maar wij lieten de grootsheid even op ons inwerken. Wat een mooie plekken! De uren daarna stroomde het stadion langzaam voller. Langzaam nam het gezang ook toe. De gasten van Aston Villa zongen ook hun kelen schor. Bij het noemen van de namen kreeg Rooney het luidste applaus. Maar Robin van Persie was de laatste die genoemd werd en het gejuich voor hem was toch duidelijk nog net iets luider. En toen wisten we nog niet eens wat er zou gebeuren! De plaatsen naast mij bleven onbezet. Tot 1 minuut voor de wedstrijd er ineens drie zeer luidruchtige Indiërs gingen zitten en net zoals de rest van het publiek begon te scanderen. Ze hadden bijna het eerste doelpunt van Van Persie gemist na 1 minuut 30. Het stadion ontplofte bijna. Continue gezang. Dat bleef zo. Kansen volgen elkaar op. En elke keer veerden de mensen om ons heen weer op en moesten wij ook gaan staan om het spel te volgen. Goed voor onze beenspieren. Dat gebeurde ook toen Wayne Rooney de bal kreeg op het middenveld. Iedereen ging al staan, alsof ze het voelden aankomen.... Rooney passte de bal van achteruit in de richting van de vrijlopende Van Persie. En Robin nam de bal, die schuin van achteren kwam, ineens, uit de lucht, alsof hij dergelijke passes al tientallen keren had verwerkt, weergaloos op zijn wreef. Volledig in balans. En de bal ging snoeihard langs de keeper! Onhoudbaar. 2-0!! We hadden gelijk door dat het een waanzinnig doelpunt was en de mensen in Old Trafford uiteraard ook. Wat een vreugde! Van Persie zijn naam werd massaal door het hele stadion geroepen. "Ven Purssieee!!" Keer op keer. En helemaal toen hij ook nog 3-0 maakte. Een Hattrick. Wat een legendarische eerste helft. Deze zal ook wel in de musea komen, zo bespraken we in de rust. Niet alleen Van Persie maar de hele eerste helft eigenlijk.... De tweede helft was kwalitatief minder, de buit was al binnen, het hoefde allemaal niet meer zo nodig. Men zong steeds: "Stand-up for the champions! Stand-up, for the champions!" En ja hoor daar ging iedereen weer staan. We hebben ons geen moment verveeld. Toen na 90 minuten de wedstrijd was afgelopen, barstte het gejuich weer los, de titel was binnen! 3-0! Drie doelpunten van Van Persie en de titel weer teruggepakt van Manchester City. Het kon niet mooier. De Indiërs naast me waren trouwens gelijk na het laatste fluitsignaal alweer vertrokken. Ze misten de ereronde van de spelers die extra lang voor ons vak bleven staan, leek het wel. En toen naar buiten en met de metro weer terug naar het hotel. We hadden eerlijk gezegd fakkels, gejuich en wilde taferelen verwacht toen we buiten kwamen maar dat bleek niet zo te zijn. Iedereen liep heel gedwee weer terug naar de metro. Af en toe was er een groepje dat een lied aanhief maar erg chaotisch werd het nooit. Integendeel, alles ging bijzonder gedisciplineerd en bij de metro was het een wonderbaarlijk schouwspel van netjes in de rij staande stoere voetbalsupporters. Geen enkel probleem gezien en we hebben ons ook geen moment onveilig gevoeld of zo. Terug in Manchester hebben we nog een pint gepakt en rond een uur of 1 zijn we na een zeer boeiende dag gaan slapen. De volgende dag om acht uur op, douchen, ontbijten en spullen inpakken. Vandaag staat de terugreis op het programma maar eerst nog een bezoek aan het stadion van Manchester City. Bij de receptie van het hotel vroegen we hoe we daar het beste naar toe konden gaan. Ze zeiden dat een taxi het beste was. Vijf minuten later hadden ze een taxi geregeld en na een ritje van 6 pond waren we er, ruim op tijd. Het was lekker weer, dus we hebben nog even rond het stadion gewandeld. Heel anders dan Old Trafford. Erg mooi en modern. Maar wel wat killer, al kwam dat misschien ook omdat er geen supporters waren. Nadat we ons hadden gemeld bij de balie werden we opgehaald voor de tour. We hadden een heel leuke gids met een gezonde afkeer van United. Hij maakte er steeds grapjes over. We mochten overal komen, de bestuurskamer, de kleedkamer van de bezoekers, het veld. En ondertussen vertelde de gids allerlei leuke anekdotes en andere achtergrondverhalen. De tour duurde ruim anderhalf uur maar het is omgevlogen. Echt de moeite waard zoiets. Na afloop zijn we rustig naar het dichtstbijzijnde metrostation gewandeld en vertrokken richting het centrum van Manchester. Na nog wat eten, drinken en gesprekken met de lokale bevolking vanwege het feit dat we met City gidsen en een keycord van City liepen, hebben we onze bagage weer opgehaald bij Crowne Plaza en zijn we vertrokken richting opstapplaats van de bus. De terugreis verliep ook weer super. En na een kort vliegreisje van iets meer dan een uur landden we weer op schiphol, rond een uur of 10 's avonds. We hebben echt een heel mooie voetbaltrip gehad en we willen jullie erg bedanken voor de perfecte service en prima organisatie. Niet alleen de wedstrijd was perfect, maar ook alles eromheen. Nogmaals erg bedankt en misschien tot ziens!