Reisverslag

Op zaterdag 1 december 2012 vertrekken we, mijn zoon en ik, om 7 uur 's morgens voor een voetbalcultuurreis naar Barcelona. Na een korte nacht, we werden al om 2.10 uur door de Schipholtaxi opgehaald, krijgt hij dan eindelijk zijn cadeau voor het behalen van het HAVO diploma na een turbulent jaar. De reis gaat voorspoedig en om 10.00 uur zijn we al door de Aerobus vlak bij het HCC Open hotel afgezet. Een prima modern hotel, met een nette schone kamer en vriendelijk (ook Engels sprekend) personeel, op loopafstand van de Ramblas (12 min). We krijgen gelijk de tickets voor de wedstrijd vanavond. In de middag lopen we de hele Ramblas af tot aan de haven, langs de toeristen kraampjes, restaurants en living statues. Via de gotische wijk, de kathedraal en het dak van de kathedraal naar het Palau de la Música Catalana. Hier worden door in Spanje werkende Nederlandse studentes gewaarschuwd voor een paar jongens/mannen die een oogje hadden op onze camera. En een tip om iets te eten, alleen het was al dicht op dit tijdstip (16.30 uur) In de buurt van Plaça de Catalunya nemen we een uitgebreide maaltijd als voorbereiding op de, voor Spaanse begrippen vroege wedstrijd om 20.00 uur tegen Athletic Bilbao, finalist in de Europa League 2012. We nemen de metro naar Les Corts, één van de metrostations in de buurt van Camp Nou. Als we uitstappen is het gewoon een kwestie van volgen van de massa en we komen vanzelf bij het stadion. We moeten wel om het halve stadion heen lopen om bij onze ingang te komen. We verbazen ons er over dat de supporters van Bilbao gewoon tussen de Barcelona supporters lopen (zoals het hoort), je mag van alles mee naar binnen nemen, flesjes no problem, de hekken gaan laat open pas een uur voor de wedstrijd, er wordt niet gerookt in het stadion(!). Als we binnen zijn blijkt dat we fantastische plaatsen hebben, zo'n 10 meter van de hoekvlag. Op advies van een collega had ik de kaarten opgewaardeerd; dat was de moeite waard. Het stadion is groot, de avond is koud, 4 graden. De spelers zijn laat voor de warming up. Als de wedstrijd begint zit het stadion bijna vol. Gelijk valt de enorme sfeer op in Camp Nou. Doordat we bij de hoekvlag zitten, zien we niet alles precies van de andere kant van het veld. Het geluid echter houdt ons perfect op de hoogte. De oeeeeeee's en aaaah's rollen één voor één naar ons toe. Messi en de zijnen combineren er op los. Bilbao is slechts een speeltje. Bij de rust is het al 3-0. De tijd is omgevlogen. In de tweede helft speelt Barça onze kant op. Messi, Fàbregas, Iniesta, Jordi Alba, alle sterren komen in onze buurt. Als Messi een hoekschop komt nemen, vliegen tientallen mensen met camera in zijn richting. Wat is die man populair! Uiteindelijk wordt het 5-1 voor Barcelona, maar het had ook 7-1 kunnen worden. Als de wedstrijd afgelopen is wordt het Barça-lied gespeeld en het stadion loopt leeg. Geen idioot handje- in – handje naar de supporters, zoals hier in Nederland. De spelers naar binnen, wij naar huis. Als we na 5 minuten omkijken zien we dat het stadion al bijna helemaal leeg is, 100.000 man in 5 minuten buiten. Het einde van een onvergetelijke avond. Zondag bezoeken we Casa Mila en daarna Parc Güell. Het is niet slecht toeven in het park op een zonnige zondag middag zegt mijn zoon nog. We verbazen ons om de vormen en creativiteit die Gaudi aan dag heeft gelegd. Onvoorstelbaar, maar het meest onvoorstelbare moet nog komen. We lopen van Parc Güell naar de Sagrada Familia en nemen onderweg een Syrische lunch. We wachten tot het donker is om de verlichte Sagrada te zien. Wat een gebouw! Met niets vergelijkbaar, mooi, grillig, symmetrisch en juist niet, devoot en profaan, kunst en kitsch, indrukwekkend en rustgevend. 's Avonds eten we Italiaans, bij een echte Italiaan in “onze” wijk en loungen in een cocktailbar. De laatste dag laten we onze rugzakjes bij het hotel. Geen probleem. Metro naar de Sagrada die we eens hevig inspecteren van de binnenkant. Al het voorgaande kunnen we opnieuw zeggen: Wat een gebouw! Wat een fantasie! Wat een licht! Etc etc. Na twee en half uur en McDonalds is het tijd om onze spullen op te halen en naar het vliegveld te gaan. Alles loopt voorspoedig , in-checken, vliegen, naar de treinen, tot we onze aansluiting in Den Haag missen. We zijn weer in Nederland en dus later thuis. 00:00 uur thuis, veel verhalen te vertellen, sommige foto's laten zien en naar bed. Morgen weer werken. Dat valt niet mee, maar wel een enorme ervaring rijker. Was het nu een cadeau voor mijn zoon of voor mij?

Op zaterdag 1 december 2012 vertrekken we, mijn zoon en ik, om 7 uur 's morgens voor een voetbalcultuurreis naar Barcelona. Na een korte nacht, we werden al om 2.10 uur door de Schipholtaxi opgehaald, krijgt hij dan eindelijk zijn cadeau voor het behalen van het HAVO diploma na een turbulent jaar. De reis gaat voorspoedig en om 10.00 uur zijn we al door de Aerobus vlak bij het HCC Open hotel afgezet. Een prima modern hotel, met een nette schone kamer en vriendelijk (ook Engels sprekend) personeel, op loopafstand van de Ramblas (12 min). We krijgen gelijk de tickets voor de wedstrijd vanavond. In de middag lopen we de hele Ramblas af tot aan de haven, langs de toeristen kraampjes, restaurants en living statues. Via de gotische wijk, de kathedraal en het dak van de kathedraal naar het Palau de la Música Catalana. Hier worden door in Spanje werkende Nederlandse studentes gewaarschuwd voor een paar jongens/mannen die een oogje hadden op onze camera. En een tip om iets te eten, alleen het was al dicht op dit tijdstip (16.30 uur) In de buurt van Plaça de Catalunya nemen we een uitgebreide maaltijd als voorbereiding op de, voor Spaanse begrippen vroege wedstrijd om 20.00 uur tegen Athletic Bilbao, finalist in de Europa League 2012. We nemen de metro naar Les Corts, één van de metrostations in de buurt van Camp Nou. Als we uitstappen is het gewoon een kwestie van volgen van de massa en we komen vanzelf bij het stadion. We moeten wel om het halve stadion heen lopen om bij onze ingang te komen. We verbazen ons er over dat de supporters van Bilbao gewoon tussen de Barcelona supporters lopen (zoals het hoort), je mag van alles mee naar binnen nemen, flesjes no problem, de hekken gaan laat open pas een uur voor de wedstrijd, er wordt niet gerookt in het stadion(!). Als we binnen zijn blijkt dat we fantastische plaatsen hebben, zo'n 10 meter van de hoekvlag. Op advies van een collega had ik de kaarten opgewaardeerd; dat was de moeite waard. Het stadion is groot, de avond is koud, 4 graden. De spelers zijn laat voor de warming up. Als de wedstrijd begint zit het stadion bijna vol. Gelijk valt de enorme sfeer op in Camp Nou. Doordat we bij de hoekvlag zitten, zien we niet alles precies van de andere kant van het veld. Het geluid echter houdt ons perfect op de hoogte. De oeeeeeee's en aaaah's rollen één voor één naar ons toe. Messi en de zijnen combineren er op los. Bilbao is slechts een speeltje. Bij de rust is het al 3-0. De tijd is omgevlogen. In de tweede helft speelt Barça onze kant op. Messi, Fàbregas, Iniesta, Jordi Alba, alle sterren komen in onze buurt. Als Messi een hoekschop komt nemen, vliegen tientallen mensen met camera in zijn richting. Wat is die man populair! Uiteindelijk wordt het 5-1 voor Barcelona, maar het had ook 7-1 kunnen worden. Als de wedstrijd afgelopen is wordt het Barça-lied gespeeld en het stadion loopt leeg. Geen idioot handje- in – handje naar de supporters, zoals hier in Nederland. De spelers naar binnen, wij naar huis. Als we na 5 minuten omkijken zien we dat het stadion al bijna helemaal leeg is, 100.000 man in 5 minuten buiten. Het einde van een onvergetelijke avond. Zondag bezoeken we Casa Mila en daarna Parc Güell. Het is niet slecht toeven in het park op een zonnige zondag middag zegt mijn zoon nog. We verbazen ons om de vormen en creativiteit die Gaudi aan dag heeft gelegd. Onvoorstelbaar, maar het meest onvoorstelbare moet nog komen. We lopen van Parc Güell naar de Sagrada Familia en nemen onderweg een Syrische lunch. We wachten tot het donker is om de verlichte Sagrada te zien. Wat een gebouw! Met niets vergelijkbaar, mooi, grillig, symmetrisch en juist niet, devoot en profaan, kunst en kitsch, indrukwekkend en rustgevend. 's Avonds eten we Italiaans, bij een echte Italiaan in “onze” wijk en loungen in een cocktailbar. De laatste dag laten we onze rugzakjes bij het hotel. Geen probleem. Metro naar de Sagrada die we eens hevig inspecteren van de binnenkant. Al het voorgaande kunnen we opnieuw zeggen: Wat een gebouw! Wat een fantasie! Wat een licht! Etc etc. Na twee en half uur en McDonalds is het tijd om onze spullen op te halen en naar het vliegveld te gaan. Alles loopt voorspoedig , in-checken, vliegen, naar de treinen, tot we onze aansluiting in Den Haag missen. We zijn weer in Nederland en dus later thuis. 00:00 uur thuis, veel verhalen te vertellen, sommige foto's laten zien en naar bed. Morgen weer werken. Dat valt niet mee, maar wel een enorme ervaring rijker. Was het nu een cadeau voor mijn zoon of voor mij?