Reisverslag

Een weekend met vrienden in Manchester. De stad die de twee leading teams uit de Premier League herbergt. Het is een nadeel dat beide ploegen niet in hetzelfde weekend een thuiswedstrijd spelen, maar de kansen liggen voor het oprapen. In ons geval speelde Manchester United in Old Trafford tegen Bolton. Het stadion van The Reds, het 'Theatre of Dreams' waar George Best, Denis Law en Bobby Charlton begeleid door de roars vanaf de tribune heroïsche wedstrijden speelden, doemde prachtig voor ons op toen we de buitenwijk binnenreden. De standbeelden van deze United-legendes heetten ons welkom op het plein voor de hoofdingang. Het is niet denkbeeldig dat enkele huidige sterren ooit dezelfde verering zullen verdienen. Ryan Giggs bijvoorbeeld, de frêle Buitenspeler die zijn gehele carrière voor United speelde en op 38-jarige leeftijd nóg niet van plan is te stoppen. Paul Scholes is een andere optie. Hij besloot aan het eind van vorig seizoen wél de schoenen aan de wilgen te hangen, nadat hij zo'n twintig seizoenen de kleuren van United verdedigde, maar onlangs haalde Sir Alex Ferguson hem terug bij het eerste elftal. Niet zonder resultaat, want tegen Bolton Wanderers opende hij de score en blies hij het aloude adagium 'Old soldiers never die' nieuw leven in. Door de 3-0 winst op Bolton blijft United in het spoor van Manchester City, de sinds kort door sheik Mansour geleide stadgenoot. Dat de oliedollars de club met het lichtblauwe shirt naar grote hoogte gaan stuwen, bleek uit de stadiontour die we op zondag planden. Het Etihad-Stadium lijkt klaar voor een greep naar de macht in het Europese voetbal. Begeleid door Ken, een humorvolle Cityfan, maakten we een imponerend rondje langs de stadionvakken, de VIP-loges, de persruimte en de spelerslounge. Maar het meeste indruk maakte het bezoek aan de kleedkamer, waar we de kans kregen even in de huid van Nigel de Jong te kruipen. Op het moment dat we vanuit de catacomben de weg naar het speelveld maakten, hoorden we bijna letterlijk het geluid van de noppen onder onze schoenen op de tegels tikken. De wedstrijdspanning vond wild zijn weg in onze borstkas toen we daar aan de zijlijn opkeken naar de zee van blauwe stoeltjes om ons heen. We leken gereed voor een sprintje naar het front in de strijd om de punten tegen Villa, Wolves of Chelsea. Dat is wat een weekendje Manchester met je doet; alsof je zelf die voorzet van Giggs, Nasri of Balotelli mag binnentikken. Pieter Abrahams

Een weekend met vrienden in Manchester. De stad die de twee leading teams uit de Premier League herbergt. Het is een nadeel dat beide ploegen niet in hetzelfde weekend een thuiswedstrijd spelen, maar de kansen liggen voor het oprapen. In ons geval speelde Manchester United in Old Trafford tegen Bolton. Het stadion van The Reds, het 'Theatre of Dreams' waar George Best, Denis Law en Bobby Charlton begeleid door de roars vanaf de tribune heroïsche wedstrijden speelden, doemde prachtig voor ons op toen we de buitenwijk binnenreden. De standbeelden van deze United-legendes heetten ons welkom op het plein voor de hoofdingang. Het is niet denkbeeldig dat enkele huidige sterren ooit dezelfde verering zullen verdienen. Ryan Giggs bijvoorbeeld, de frêle Buitenspeler die zijn gehele carrière voor United speelde en op 38-jarige leeftijd nóg niet van plan is te stoppen. Paul Scholes is een andere optie. Hij besloot aan het eind van vorig seizoen wél de schoenen aan de wilgen te hangen, nadat hij zo'n twintig seizoenen de kleuren van United verdedigde, maar onlangs haalde Sir Alex Ferguson hem terug bij het eerste elftal. Niet zonder resultaat, want tegen Bolton Wanderers opende hij de score en blies hij het aloude adagium 'Old soldiers never die' nieuw leven in. Door de 3-0 winst op Bolton blijft United in het spoor van Manchester City, de sinds kort door sheik Mansour geleide stadgenoot. Dat de oliedollars de club met het lichtblauwe shirt naar grote hoogte gaan stuwen, bleek uit de stadiontour die we op zondag planden. Het Etihad-Stadium lijkt klaar voor een greep naar de macht in het Europese voetbal. Begeleid door Ken, een humorvolle Cityfan, maakten we een imponerend rondje langs de stadionvakken, de VIP-loges, de persruimte en de spelerslounge. Maar het meeste indruk maakte het bezoek aan de kleedkamer, waar we de kans kregen even in de huid van Nigel de Jong te kruipen. Op het moment dat we vanuit de catacomben de weg naar het speelveld maakten, hoorden we bijna letterlijk het geluid van de noppen onder onze schoenen op de tegels tikken. De wedstrijdspanning vond wild zijn weg in onze borstkas toen we daar aan de zijlijn opkeken naar de zee van blauwe stoeltjes om ons heen. We leken gereed voor een sprintje naar het front in de strijd om de punten tegen Villa, Wolves of Chelsea. Dat is wat een weekendje Manchester met je doet; alsof je zelf die voorzet van Giggs, Nasri of Balotelli mag binnentikken.